The Mini Bus Chronicles # 200701

I go to work five days a week riding different types of mini-buses. Every ride is a unique experience with a story to tell. Like last Wednesday morning. It was 9:00 and I was jolted out of my reverie by a loud-mouthed thin woman dressed in a teacher's uniform.

" Magbabayad na lang ako sa iyo ng 150 pesos. Paandarin mo na itong bus mo at nagmamadali ako." She told the driver as soon as she climbed the bus. She has not taken her seat yet. Aba, so demanding, I thought. I glanced at the other passengers who like me, all turned their eyes at her.

The driver looked at her but did not reply. The bus was parked at the kanto of one of the largest off-road barangay in our town waiting for passengers to the city. It is a daily schedule, therefore, no matter how rushed the passengers are, they have no choice but to stay put and wait. And daydream, as I often do as a defense mechanism to the boredom and irritation caused by minutes of doing nothing.

The woman sat at the second row from behind the driver's seat. She has not stopped yakking:

"Mga demonyong tricycle driver yan. Kung hindi lang ako nagmamadali, hindi naman ako magpapahatid sa kanila. Sabi ko syento-singkwenta lang ang ibabayad ko, kumakana ba naman ng dalawang daan! Mga putang-inang, mapagsasamantala."

She was not speaking to the driver. She was not speaking to her seatmate. In fact, she was not speaking to anybody at all! Hay naku, but we can't help but listen. And listen I did because I saw a potential blog entry.

"O, eto 150, sige na, ikana mo na nang makita nyang mga tricycle driver na yan." The driver looked up to her but said nothing, a look of boredom crossing his face. The look in the face of a father while his wife nags about the mess in the sala or lack of money to pay for a child's school project. He took the bill, called and gave the money to the conductor, changed gears and drove off.

I thought the driver would refuse because I understand that there is a time schedule that all drivers of our town follow. But what the heck, I guess he was just being pragmatic. Or better, he wants to avoid picking up a fight with a woman scorned. What I earlier thought as a bad morning turned to a lucky Wednesday after all. I settled into my seat right next to the doorway and resumed daydreaming. Mentally drafting what would now be the first entry of The Mini Bus Chronicles.

Ako, Si Ely at ang Eraserheads (A reprint)

Here's a reprint of my friendster blog entry on Ely Buendia. I wrote this last January 18, 2007. Now that tikman ang langit:an anthology on the eraserheads is out, I thought I'd publish my own take on the eraserheads.

"Dead na si Ely Buendia!" Sabi sa text ng asawa ko noong Lunes nang mapabalita sa Inquirer na isinugod ito sa ospital dahil sa atake sa puso. Kumabog ang dibdib ko nang mabasa ang text nya. As if. Aakalain mo tuloy na malapit ko syang kamag-anak. Big deal talaga. Naisip ko nga kaagad na baka sa Parish of the Holy Sacrifice, sa Kalayaan Residence Hall or anywhere in UP sya ibuburol. Naisip ko rin na pag nagkataon, luluwas ako at magbibigay pugay sa kanyang burol. Grabe no? Pag-uwi ko sa bahay ng gabing iyon, napanood ko sa news habang naghahapunan ako na, na-operahan na pala sya at din naman pala natuluyan. "Ano ba yun?! Anti-climactic!" Nag-iimagine na ba naman ako ng mga tribute concerts sa Bistro 70s, posthumous concert sa Sunken Garden sa UP Fair sa February, etc., etc. Tapos... buhay pa pala! Pagkakataon ko na sanang lumuwas at manood ng concert.

Anyways, bakit ba ganun na lang ang attachment ko kay Ely Buendia? Nope, sorry to disappoint you. Pero di naman kami naging kami. Ni hindi nga nyan alam na may nag-eexist na ako e. As if naman (uli) na kung malaman man nyang nag-eexist ako e magiging kami. Pero gaya ng karaniwang tao na kahit gaano kalayo ang konek sa isang sikat na tao, me yabang din talaga kung maikokonek mo ang sarili mo duon sa sikat na taong iyon. Halimbawa, may teacher ako noon sa Department of Psychology na istudyante ng isang mas matandang professor na kaibigan ni B.F. Skinner. Syempre, proud na sya sa status nyang "student of a friend of B.F. Skinner". Kaya kami naman, nag-claim na lang din na mga "student of the student of a friend of B.F.Skinner". (Si Skinner po ang nagpasikat ng theory tungkol sa papel ng reinforcements sa behavior ng tao).Ganyan ang Eraserheads sa akin. Palibhasa, ka-contemporary ko sila sa U.P. kaya feeling close ako sa kanila. Kumbaga sa kamay, sila ang thumb at ako ang pinky.

Ang kantang "Pare Ko" ang nagpakilala sa akin sa grupong Eraserheads. Deadma noon sa kung sino ba ang bandang ito. Kasi di pa naman sila sikat noon. Pero nagustuhan ko ang kanta dahil bukod sa nakaka-relate ako sa sinasabi nito, bilib din ako kung paano nila napagsama and "Dyosko" at "Tang-ina" sa isang hininga. Freedom of expression, freedom of speech, freedom talaga! Lalo na katulad ko na lumaki at nagtapos sa isang Catholic school at sa buong buhay ko (that is, until I entered UP) ay di sumasambit ng "Dyosko' (dahil "Thou shalt not use God's name in vain") much more, ng "Tang-ina". Liberating talaga ang "Pare Ko".

1993, I was wrapping up my stay in U.P. nang lumabas ang Ultraelectromagneticpop. Syempre, bili naman ako kahit walang pera/budget pambili. In-off set ko na lang yata ng budget ko for meals. Kita nyo naman, di na kumain, mapakinggan lang ang kanilang mga kanta! Feel ko lang kasi at naniniwala ako na sisikat sila balang araw at ipagmamalaki ko na isa ako sa unang nag-patronize sa kanila. Casette tape lang ang binili ko pero that was my third self-purchased tape (the first ones were Joey Ayala's and Buklod's) and my very first tape na binili sa Odyssey. Kaya masasabi ko na isa ito sa mga cherished possesions ko. Later on ay binili ko pa rin ang mga album nila, Circus, Fruitcake (pati yung book), Cutterpillow at Sticker Happy. Di ko alam kung may lumabas pa after kasi tumigil na ako after Sticker Happy. Nalungkot na kasi ako sa kantang "Para Sa Masa". Parang namamaalam na sila. Parang yung kanta ni Nora Aunor at Florante, yung "Handog".

Pero nang lumabas ang Anthology, ni-request ko uli ito bilang birthday gift sa akin ng aking jowa. Nasa akin pa yung Ultraelectomagneticpop, itinatabi ko para pag tanda ng anak ko, may proof ako na Eraserheads ang may kanta sa kanta nila. Sigurado namang mare-revive uli ang mga songs na ito ng generation naman ng mga anak ko. Yung Sticker Happy ay going away gift ko kay Estong, isang Australian volunteer sa dati kong NGO sa Batangas. Enjoy na enjoy din yun sa musika ng Eraserheads. Yung Cutterpillow, dalawa yun, tsaka yung Circus. Ewan kung asan na. Napitik na siguro. Tingan mo nga naman, kung hindi fan ang tawag sa akin, e ano pa nga kaya? Ewan ko na lang.

At one point, na-outgrow ko rin sila. Kaya nga di na ko bumili ng album at di ko na rin sila sinubaybayan. Nang mag-disband sila, in a way naintindihan ko. Hindi ako nanghinayang. Di ko na rin inasahang magrere-volt in sila. Ambaduy naman nun, 'no? Bahagi na sila ng kasaysayan ng musika at kulturang Pilipino. Yumaman na rin sila malamang tsaka nanalo na ng awards, ano pa ba naman ang gusto nila? Di ba? Pero nang mabalita nga ang nangyari kay Ely Buendia, tama yung isang writer ng PDI, di pa sila dapat mamatay. Kung yung The Lettermen nga, anjan pa e. San wala munang mamatay sa kanila. Kung buhay pa sila in another 10 or 20 years, promise, manonood ako ng reunion concert. Hahaha, ano kaya ang hitsura, at 54 years old, kakanta uli kami ng "Pare Ko".

Ten Reasons Why I Love the Eraserheads

1. They are from UP

2. Their songs speak my language ("Maboteng usapan", "Kalayaan").

3. Their songs can be full of meanings.

4. Their songs can mean nothing at all.

5. They don't laugh at their jokes during interviews.

6. They, actually, don't joke.

7. They're the Beatles of my generation.

8. Sulit. You buy their album and love everything in it, lyrics, music and cover.

9. Ligaya, Toyang, Para Sa Masa, Huling El Bimbo, Tuwing Umuulan at Kapiling Ka, etc. etc. etc.

10. Wala lang. Basta.

Close Encounter with the Di Karaniwang Tao

This picture was taken at a sharing of research results that was conducted by Joey Ayala with the CBCRM Learning Center (www.cbcrmlearning.org). The research was about the music and songs of fishing communities. That's me in white shirt, second row, 1st from the left. Joey is 5th from left, back row, in vertically striped shirt.

I came all the way from Cabanatuan City to join this event. I thought he would sing songs from the research but then, I had to think again. I understand that some songs will be part of an album but not very soon because as Joey said, he hasn't harness the energies from the research yet.

I was the first visitor to arrive at the venue. The sharing was to be held at 4:00 pm. I came an hour earlier. A group was setting-up the stage, which was the covered patio of the Center in Maaralin St. As I arrived, I went straight into the office to chat with my former colleagues. I used to work in this office until early 2004. A few minutes later, I went out to watch the group. As I stared into the backdrop, I noticed a guy in a white muscle shirt (or was it a tshirt with torn sleeves, I can no longer remember) across from where I stand. I thought he was just one of the guys doing the systems check. He smiled at me, I smiled back to acknowledge him and then it hit me! O my God, it's HIM! It's Joey Ayala! My smile froze then turned into a grin before finally saying "Hi!". I was dumbfounded! I didn't know what else to say. Good thing some photos from the field were flashed into a projector screen. I turned to watch the slideshow but my mind was somewhere else.

My mind was racing as I silently stood near him. I thought, I should have brought my Magkabilaan casette tape. That was vintage. It was the very first cassette tape I ever bought in my whole life. I decided to buy a copy at the Shopping Center because its songs have been playing in mind the entire summer of 1990. Thanks to friends from UP Baguio who cross-registered to Diliman bringing with them their guitars, kubing ( a bamboo mouth/jaw harp from Mindanao), pasiking (a backpack made of rattan) and Ginebra San Miguel gin -culture. Among the songs they played then was "Walang Hanggang Paalam" which, according to them, was the national anthem of activist lovers. They also played "Tatang", "Padayon", "Ilog", etc. More songs were played from another album, "Panganay ng Umaga", "Walang Ibang Sadya", "Bankerohan", "Usok", etc. I never found a copy of this other (and was it earlier) album but because of one whole summer of listening to them singers and musicians, I got to memorize the songs just the same.

Ala-Humanities class

Joey played some of the villagers' compositions and preliminary interviews. It was like listening to a local radio station. Since most of the research areas were done in Visayas and Mindanao, the singer-composers spoke in the vernacular.

The sharing was a test in listening skills. It brought back memories from my college humanities class where I learned to discriminate different music and beats. It was there where I learned to appreciated the ethnic, Chinese and Austrian/ German sounds and go beyond Casey Casem's Top 40. I also learned that my name (and everyone else's)has a song of its own. Even those of us (and I know we're a lot) who can't carry a tune. It's simple, each alphabet has a corresponding number (i,e A:1, B:2, C:3, so on, until Z:26th) and then each number has a corresponding note: do-re-mi. So if you transform the letters of your name to numbers and transform these numbers to do-re-mi, you can start hitting the piano keys, and voila, you've got your very own song. Try it and find out if you're in tune or what.

Bahay namin

Lampas alas-dyes na ng gabi nang makarating kami sa tapat ng aming bahay. Galing kaming mag-anak sa isang bertdeyan, debut ng isa sa aking mga pamangkin. Malapit lang ang pinagganapan ng party sa amin. Mga ilang metro lang pero minabuti na naming dalhin si Popoy, ang walang kakupas-kupas na family volkswagen naming kulay orange. Wise decision, dahil di pa man kami nakakalabas ng bakuran ng aking pinsan, ay nakatulog na ang dalawa naming anak na babae, si Trinity, limang taon at si Raia, tatlong taon.

Ihininto ng asawa ko ang sasakyan sa harap ng aming bahay. Binuksan ko ang pinto at bumaba, karga-karga si Raia. 21 kilos sya. Pagbaba ko ay itiniklop ko naman ang sandalan ng upuan para palabasin si Trinity. Mas madali kasing bumaba sa harap ng bahay kesa bumaba pag pasok ng volks sa loob ng garahe lalo na't tulog at karga ko si Raia.

"Anak, gising ka na." Sabi ko kay Trinity. Pupungas-pungas sya at kitang-kitang ayaw nyang idilat ang kanyang mga mata. Sino ba naman ang magnanais gumising kapag katutulog pa lamang.

"Trinity, tumayo ka na dyan. Sige na." Sabi naman ng Tati (sosyal na tawag sa tatay, baby talk ng salitang daddy) nya habang iniaangat ang kanyang likod. Di lang pala nakatulog ang pobreng bata, nakahiga pa talaga sa upuan sa likuran. Umingit si Trinity, nagpoprotesta pa rin sa panggigising sa kanya. Pero, wala syang magawa kaya napilitan na rin syang bumaba.

Pagbaba nya ng sasakyan, tumayo sya ng walang kakilos-kilos sa tabi ko. Mula sa gild ng volks ay tumitig sya ng matagal sa harap aming bahay at biglang ibinulalas ang " Ang pangit-pangit naman kasi ng bahay natin."

Nagulat ako! Tiningnan ko sya. Nananaginip ba? Nakadilat naman ang mata nya. Oh well, gising na tulog siguro. Hindi ko na lang pinansin at inakay ko sya patawid ng kalsada patungo sa gate. Pagsulyap ko uli, napansin kong pinupunasan nya ng kanyang mga palad ang kanyang mga mata. "Umiiyak ka ba?" Tanong ko. At umiyak na nga po ng tuluyan. "Waaaahhhh!! Mameeee!!!" palahaw nya habang isinusubsob ang kanyang mukha sa tagliran ko.

"O bakit ka umiiyak?", sabi ko habang papasok kami ng gate. Inayos ko ang pagkakakilik ko kay Raia. Inilayo ko ng konti ang mukha ni Trinity sa akin.

"Eh ampangit-pangit naman kasi ng bahay natin." Sagot nya sabay singhot. Lungkot na lungkot ang boses.

Ay naku! Serysoso pala. Natawa ako sa aking sarili. Buti na lang at hindi ko nailakas. Naawa din ako, napagod siguro sya sa katatakbo sa party kaya nagluluko. Bumilis ang takbo ng isip ko. Maraming paliwanag ang nag-unahan sa aking isip tungkol sa inasal ng panganay ko.

Naisip ko bigla na baka naman paraan nya yun ng pagbawi sa akin dahil pinilit ko silang umuwi kahit di pa tapos ang kasiyahan. Ang pa-guilty-hin kami dahil ito lang ang naibigay namin sa kanila bilang magulang. Reverse horizontal violence ba ito? Pwede ring paraan lang ng pagpapaliwanag nya kung bakit ayaw nyang umuwi. Mas maganda naman kasing talaga ang bahay ng pinsan ko kesa sa bahay namin. Pinagmasdan ko tuloy yung bahay. Di naman pangit, a. Pero para wala nang away, at bilang pag-unawa ko sa emotional loss nya, pumayag na rin ako.

" O sige, pangit na. Pero pumasok na tayo at mabigat si Raia."

Binagtas na namin ang garahe, humakbang ng isang baytang pababa papunta sa pinto. Binuksan ko ang screen at ihinarang ko ang aking sarili upang di ito sumara nang kusa. Kumatok ako sa pinto. Binuksan ito ng tyahin ng asawa ko na sya ring kasa-kasama namin sa bahay bilang yaya ng mga bata. Tulog na raw ang apat na buwang bunso ng pamilya. Pumasok na kami sa loob. Karga ko pa rin si Raia. Samantala, naipasok na ng asawa ko ang volks sa garahe.

"Vrrrmmmm!!" At dahan-dahang namatay ang headlights at tail lights nito.

------------------------------------------
Nakapagbihs na kaming lahat at nakahiga na kami. Sa pull-out nakahiga si Trinity at mismong kama naman si Raia. Humiga din ako sa pull-out at iniunan ang batok ni Trinity sa aking braso. Pag pasok ni Zos, ang asawa ko at Tati nila, itsinismis ko ang sinabi ng panganay namin kanina.

"Ayan Tati. Ipaliwanag mo, bakit daw ba kasi pangit ang bahay natin?" Nakangisi pa rin ako pero di ko ipinapakita sa bata. Nauunawaan ko kasing bigla na para sa kanya ay malaking isyu nga ang magkaroon ng pangit na bahay.

Natawa din si Zos. At tinabihan ang anak. "Bakit mo naman nasabing pangit?" Tanong nya.

"Oo nga, bakit mo ba nasabing pangit. Hindi naman a. Mas pangit pa yung bahay ng iba kasi butas-butas." Sabad ko.

"E pangit naman talaga. Tingnan nyo nga o, bitak-bitak yung mga dingding!" Buong-puso nyang sagot.

Humagalpak na ako ng tuluyan sabay yakap at halik sa kanya. Tawa talaga ako ng tawa. Such honesty! Kids do say the darnest things. Biruin mo, pati yung mga bitak, nakita nya. Pero ganyan talaga si Trinity, kung umiyak man sya nung una, sa kadulu-duluhan ay pinaninindigan pa rin nya ang mga pananaw nya.

"O sige na," kako, "tulog ka na at may pasok pa bukas. Hayaan mo, promise pag nagkapera kami, ipapatanggal namin yang mga bitak na yan. Pagagandahin natin itong bahay natin.", sabi ko sa kanya.

Nakatulog naman sya agad maging ang Tati nya. Hinagod ko ng tingin ang dingding, mga cabinet ng damit at kisame. Papinturahan na kasi... ito ang huling nasa isip ko bago tuluyang bumigay sa masarap na pagtulog.

--------------------------------------------------------------------------------
Nang ikwento ko ito sa aking mga kapatid ay nagtawanan din kami. Lalo na nang sabihin kong, gusto kong sabihin sa bata na buti pa nga sila, sarili at mabango-bango na ang tinitirahan. Samantalang yung unang tinirhan namin sa Dagupan noong mga bata pa kami ay amoy kanal at madalas walang tubig. Walang flush ang toilet at hindi tiled and banyo. Apartment lang yun doon sa PNR site. Matagal na itong giniba. Wala nang bakas sa dating kinatatayuan. Pero ito'y nasa alaala pa naming lahat. Pare-pareho pa nga naming napapanaginipan hanggang ngayon.

Pero sabi nga, your children are the improvement of your race. Kaya siguro kung noon ay house ownership ang isyu namin bilang mga anak, ngayon naman ay house aesthetics ang isyu ng aking mga anak.

--------------------------------------------------------------------------------
Pinag-iisipan namin ngayon kung paano tatanggalin ang mga bitak sa bahay namin. Paano ito pagagandahin. Kailangan nang papinturahan. Patahian ng mga kurtina. Maglagay ng mga ilaw na magaganda. Ipa-tiles ang sahig ng garahe. Ipabago ang bubong. Mangutang sa paluwagan sa opisina. Manghiram ng pera kay papa at mama. Mag-caregiver sa abroad... naah, OA naman na yun. No offense meant sa mga caregivers. Tingin ko lang na hindi yun kaya ng powers ko.

Pero pasasaan ba at gaganda rin yan. Nag-promise naman ako na gaganda ito at alam kong matutupad yun. Di nga lang muna ngayon.

---------------------------------------------------------------------------------

Bahay namin maliit lamang
Pero pero pero malinis 'to pati sa kusina
Kumain man kami laging sama-sama
Pen-pen-pen de sarapen
De kutsilyo de almasen
Haw-haw-haw de karabaw
De karabaw de batuten

toyang, eraserheads

I quest for ...

... balance

... the yin and the yang

... equal representation

... the ordinary and the profound

... mundane and ethereal

... jologs and intelektwal

... bulk sale and retail

... main course and extra rice



Welcome to my blog

the FREE COUPONS of my larger world

an added value to something karaniwan.